ANI BORISOVA...

  Τελικά, η ανθρώπινη κτηνωδία, δεν έχει όρια όπως φαίνεται... Το 4χρονο κοριτσάκι τεμαχίστηκε από τον πατέρα του, όπως όλα δείχνουν και πλέον, δεν είναι σε αυτή την σάπια κοινωνία μας...

Η μάνα, πρωταγωνιστεί σε βίντεο με μπάφους, καμαρωτή, λες και κρατάει σωλήνες εργαστηρίου, με τη θεραπεία του καρκίνου και ο πατέρας, ποζάρει σε φωτογραφίες μπροστά σε ότι bmw βρίσκει... Δεν θα σταθώ, στην καταγωγή των γονέων και το ότι είναι αλλοδαποί, γιατί έχω γνωρίσει τέτοια τσόλια και τέτοιους μαλακοπίτουρες Έλληνες, ουκ ολίγους.

   Αυτή η ριμάδα η αδικία, των ανθρώπων που πραγματικά θέλουν ένα παιδί και δεν τους κάθεται, με αποτέλεσμα να ταλαιπωρούνται χρόνια ολόκληρα, με θεραπείες, εξωσωματικές ή και υιοθεσίες για ένα παιδί, ενώ άλλοι δεν το θέλουν καν και το κρατάνε με το ζόρι, για άγνωστο λόγο δεν την κατάλαβα ποτέ...

   Σε τέτοιες στιγμές ,όπως με την δολοφονία της μικρής, πραγματικά εύχομαι να υπάρχει θεός... Με την δική του υπέρ λογική, να μπορεί να κρίνει τέτοιες πράξεις γιατί εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά. Δεν πιστεύω ότι μπορεί ούτε ψυχίατρος, ούτε ανώτατος δικαστής, να κατανοήσουν, το τι σκατά περνάει μέσα από αυτούς τους ανθρώπους. Η έννοια ψυχή προφανώς και δεν υφίσταται μέσα τους. Έχω αποθέσει μεγαλύτερης αξίας περιττώματα στην τουαλέτα...

  Φταίει το κράτος? η πρόνοια? ποιος? Που να ξέρει ο οποιοσδήποτε, ότι αυτός ο τσόγλανος θα αντιδρούσε έτσι μέσα στην μαστούρα του για το παιδί του? Η θανατική ποινή είναι λίγη για κάτι τόσο απεχθές, αλλά και πάλι πιστεύω, ότι μέσα στην φυλακή,  θα βρει την δικαιοσύνη... Οι περισσότεροι που βρίσκονται εκεί μέσα ,έχουν οικογένειες και αναγκάστηκαν για διάφορους λόγους να γίνουν εγκληματίες και αρκετές φορές για να παρέχουν μία καλύτερη ζωή στα παιδιά τους...

Μακάρι να μην ξαναγίνει κάτι τέτοιο, γιατί το ποτήρι έχει ξεχειλίσει προ πολλού, λόγω όλων των θεμάτων ,που μας απασχολούν τόσο καιρό και κανείς δεν ξέρει τι μέλει γενέσθαι...

Γ.Στρ

42 και ΦΙΕΣΤΑ!

   Πριν μήνες, είχα γράψει για τον Ολυμπιακό και την απομάκρυνση Μίτσελ, ότι ο απολογισμός, θα γίνει όταν έρθει η ώρα. Ήρθε λοιπόν. Η ομάδα απέδειξε, ότι έχει τη στόφα του πρωταθλητή και ανατρέποντας, την τότε κακή αγωνιστική και βαθμολογική πορεία, κατάφερε να πάρει το πρωτάθλημα ,(17ο σε 19 χρόνια) και λογικά, όπως όλα δείχνουν, πάει και για το double σε λίγες μέρες, στο παιχνίδι του τελικού κυπέλου με την Ξάνθη στις 17 του μήνα...

 Παρόλα αυτά, έμεινα να κοιτάω την φιέστα με ανάμικτα συναισθήματα. Από τη μία ο Περέιρα, ο οποίος ήταν σαν κομπάρσος, σε μία ταινία που θα έπρεπε να είναι από τους πρωταγωνιστές και από την άλλη, παίκτες όπως ο Ντουρμάζ, ο Ντοσεβί και κάποιοι άλλοι που πραγματικά κατά την προσωπική μου γνώμη δεν άξιζε καν να βρίσκονται εκείνη την στιγμή εκεί και γενικότερα όλη τη σαιζόν.

   Ένας Μαρινάκης, που σήκωσε την κούπα και δεν έδειξε καν να θέλει να την μοιραστεί με τον Μανιάτη την ώρα που ακουγόταν το we are the champions... Κακά τα ψέματα. Ο Μαρινάκης το σήκωσε, με τις κινήσεις του, οι οποίες μπορεί να ήταν κατακριτέες από ένα μεγάλο κομμάτι της κερκίδας, αλλά αυτός, σαν επιχειρηματίας και προφανώς όντας μεγαλύτερος γνώστης των ¨μανατζερίστικων" κινήσεων, έκανε κίνηση ματ εκεί που δεν το περίμενε κανείς.

   Πολλοί λένε, ότι έχει κάνει τον Ολυμπιακό "μαγαζί" και απλά βγάζει φράγκα με το να πουλάει παίκτες και να γεμίσει τις τσέπες του... Όντως αλλά και αυτό δεν είναι το θέμα? Μία ποδοσφαιρική ομάδα να παράγει και ένα Α κέρδος? Αν ήταν να είναι μόνιμη χασούρα γιατί να ασχοληθεί κάποιος?

   Οι εποχές άλλαξαν... Αυτό που λέμε παίζει για την φανέλα κάποιος, σπανίζει. Πέρα από τον Φουστέρ, (ο οποίος άγνωστο αν θα παραμείνει), τον Τσόρι(ο οποίος ανάθεμα και αν φαίνεται στο γήπεδο ότι είναι πάνω από 22 χρονών) και τον Ρομπέρτο, όλοι οι άλλοι είναι μεροκαματιάρηδες που απλά πάνε στην δουλειά τους και πέφτει το μηνιάτικο...

   Όπως και να έχει, μπράβο στην ομάδα και στον κόσμο, για μία μεγάλη ανατροπή και την κατάκτηση του 42ου! Μακάρι του χρόνου, να δούμε καλύτερο θέαμα και περισσότερη ουσία σε παιχνίδια που έχουν πραγματικά σημασία (champions league)!

Γ.Στρ

Τελικά...υπάρχει Ελπίδα!!!

   

   Χθες το βράδυ, μετά από αρκετό καιρό, έβαλα να δώ Λαζόπουλο. Όχι ότι δεν έβλεπα έτσι και αλλιώς, αλλά είχα την διάθεση, να δώ και κάτι σατυρικό. Δυστυχώς, το μεγαλύτερο ποσοστό από τα βίντεο του, τα είχα δει ήδη, στην αρβύλα και τον Θέμο, αν και τα σχόλια του Λάκη, ήταν ως συνήθως καυστικά και εύστοχα...

  Αυτό που μου έκανε εντύπωση, ήταν ότι είχε καλεσμένη την Ζοζεφίν Βίτ. Η κοπέλα αυτή, είναι εκείνη, που είχε ανέβει στο γραφείο, που θα έδινε συνέντευξη τύπου ο Ντράγκι, φωνάζοντας του, "Τέρμα στην δικτατορία της Ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας"…

Ένα 21χρονο κορίτσι, που μου θύμισε ότι υπάρχει γαμημένη ελπίδα ακόμα, για όλους μας. Μία Γερμανίδα, που με την κίνηση της, κατάφερε να τρομάξει, έναν από τους ισχυρότερους ανθρώπους στον κόσμο, για λίγα δευτερόλεπτα και να του υπενθυμίσει, έστω και για αυτό το ελάχιστο χρονικό διάστημα, ότι είναι ένα κινούμενο μελλοντικό λίπασμα και τίποτα περισσότερο... Η Βίτ, είναι ένας άνθρωπος, με αληθινό χαμόγελο, που με τις πράξεις του, υπερασπίζεται την Ελλάδα και την κάθε Ελλάδα και όταν μίλησε για την Δημοκρατία, φωτιζόταν το πρόσωπο της...

    Στα 21 μου και εγώ ήμουν πυροβολημένος, αλλά άντε να πήγαινα για κάνα μπάντζι τζάμπινγκ κάνα ράφτινγκ κάνα paintball...τέτοια πράγματα. Δεν θα πήγαινα στο Χίλτον, στην συνέντευξη τύπου πχ του Αμερικανού προέδρου, να πηδήξω πάνω στο γραφείο φωνάζοντας, "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι"΄ή κάτι παρόμοιο...Η μαγκιά και η τρέλα μου ήταν καθαρά προσωποκεντρική και εγωιστική. Αν συλλαμβανόμουν, θα ταν στο γήπεδο όταν έκαναν ντου τα ματ και έδεναν ότι υπήρχε μπροστά τους, ή επειδή μόνιμα δεν είχα ταυτότητα μαζί μου οπότε η εξακρίβωση είχε γίνει θέμα ρουτίνας...

    Με τί λογική, μία κοπέλα σε μία ηλικία, που οι περισσότερες, το μόνο που τις νοιάζει είναι, το τί βάψιμο θα κάνουν και ποιάς ο γκόμενος έχει πιο ωραίο αμάξι ή μηχανή, ρισκάρει ακόμα και την ίδια της τη ζωή, (καθώς άνετα, από αντανακλαστικά και μόνο, κάποιος θα μπορούσε να την είχε καθαρίσει, καθώς σε τέτοια σκηνικά αντιδράνε αυτόματα βάση εκπαίδευσης), μόνο και μόνο, για να δείξει σε όλους μας, ότι είμαστε θύματα τραπεζών και ανώτερων συμφερόντων και ότι, μας έχουν βάλει ένα μαχαίρι στο λαιμό, ενώ στην ουσία, θα έπρεπε να το βάλουμε εμείς στον δικό τους με τα μέτρα που έχουν επιβάλει...

   Τελικά υπάρχει ελπίδα.... Αν ένας ξυπνήσει, τότε θα ξυπνήσει και ο διπλανός του και σταδιακά, θα γίνει αυτό που πρέπει. Ήδη, το ότι έχουμε Σύριζα, σημαίνει ότι κάτι έγινε και δεν είμαστε flatlined στο καρδιογράφημα... Αλλά αυτό είναι η αρχή. Όλα θα γίνουν. Απλά με υπομονή και σταθερά βήματα. Με θυσίες και με αυταπάρνηση. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να παρακαλάμε αυτούς που μας φτάσανε εδώ για ελεημοσύνες. "Τέρμα στην δικτατορία της Ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας"!

Ο ΜΗΝΑΣ ΤΗΣ ΜΑΡΜΟΤΑΣ...

  Είναι κάποιες μέρες που είναι δύσκολες... Συνήθως λέμε για τις Δευτέρες, επειδή πάς για δουλειά μετά από 2 μέρες χαλάρωσης άν και προσωπικά, είμαι απο αυτούς που λένε για τίς  Παρασκευές, καθώς έχεις την κούραση όλης της εβδομάδας και ανυπομονείς να έρθει το ρημαδο Σ/Κ...Αυτός ο κωλομήνας, ήταν μία μέρα της Μαρμότας, που είχε κολλήσει σε μία Παρασκευή. Από την έξαρση της άνοιας του πατέρα μου, μέχρι την εισαγωγή του στην κλινική μετά από 20 μέρες, με άπειρο τρέξιμο και αϋπνίες προσθέτοντας και το κερασάκι στην τούρτα, που ήταν λόγω της κόπωσης στον εαυτό μου, ένα τριήμερο με 40 ακατέβατο πυρετό, που αντιμετωπίστηκε με ισχυρή αντιβίωση και αντιπυρετικά...

Το συναίσθημα, του να ξυπνάς μετά από 7 ώρες ύπνου, χωρίς ζαλάδες,ρίγη,αυτιά να σφυρίζουν και τα κόκαλα σου να πονάνε σε άσχετα σημεία, σαν να σου καρφώνουν μαχαίρια, δεν περιγράφεται…

   Μέσα σε όλα τα αρνητικά, λένε ότι υπάρχει πάντα το καλό, που εξισορροπεί τα πάντα. Είχα επικοινωνία με ένα φίλο, και παλιό μου υπεύθυνο, για δουλειά… Δεν είναι από τους ανθρώπους που υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια και μετά σε συνδέουν με Κάιρο... Αν σου πει ότι μπορεί να γίνει κάτι τότε όντως μπορεί. Αν όχι σου το αποκλείει εξαρχής... Μακάρι να κάτσει γιατί πλέον τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πάρα πολύ.

Όλοι έχουμε κάνει λάθη στην ζωή μας, αλλά είναι σημαντικό στην ώρα που θα κριθούμε να μην γίνει με βάση κάποια άσχημη στιγμή μας, αλλά από την γενική μας εικόνα και παρουσία. Είτε αυτό είναι σε επαγγελματικό επίπεδο, είτε σε φιλικό, είτε σε οποιοδήποτε άλλο…  Όσες φορές προσωπικά, έχω δώσει δευτέρες ευκαιρίες σε ανθρώπους, με έβγαλαν ασπροπρόσωπο και με το παραπάνω. Ο έλληνας έχει αυτό το ρημαδο φιλότιμο, το οποίο ίσως και να είναι, αυτό που τον κάνει να υπερβαίνει όλους τους άλλους... Δυστυχώς κάποιες φορές για να του βγει χρειάζεται να φτάσει στον πάτο του βαρελιού...

   Μακάρι ο Μάιος να μπει με λουλούδια και αισιοδοξία για όλους μας. Ξέρω ότι όλοι μας τραβάμε ζόρια. Άλλοι περισσότερα άλλοι λιγότερα. Αρκεί να θυμόμαστε δύο πράγματα. Πρώτον, ότι άνθρωποι για να μας βοηθήσουν σε ώρα ανάγκης υπάρχουν, αρκεί να τους το ζητήσουμε, γιατί δεν είναι jedi να διαβάζουν το μυαλό και δεύτερον, ότι μερικές φορές για να χτίσεις κάτι καινούργιο, πρέπει να γκρεμίσεις εξ ολοκλήρου το παλιό, γιατί αν τα θεμέλια είναι σάπια, τότε θα πέφτει διαρκώς...

                                                                                                                             Γ.ΣΤΡ

Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ...

Η ζωή είναι ένα περίεργο πράγμα σαν έννοια. Όταν είσαι 10 χρονών, όλος σου ο κόσμος εμπεριέχεται στην πληρότητα μίας μέρας... Έννοιες όπως, άγχος, πίεση, υποχρεώσεις δεν υφίστανται και τόσο και αυτό έχει ως αποτέλεσμα ,το  να είσαι ευτυχισμένος με το παραμικρό. Ένα παγωτό χωνάκι, είναι ικανό να σε κάνει να χαμογελάς και να νοιώθεις αυτό το γαργάλημα στην ψυχή βαθιά. Το χαμόγελο είναι κανονικό και σου βγαίνει αυθόρμητα, (εκτός και αν σε λένε Μητσοτάκη-Παπανδρέου-Καραμανλή, το οποίο και είναι βέβαιο ότι έχει χειραγωγηθεί και από μικρή ηλικία λόγω μελλοντικής καφροποίησης…).

Στα 20 σε κάνει ευτυχισμένο η ωραία γκόμενα και ένας φραπές με τους κολλητούς, ή το ότι βρήκατε τραπέζι στον Ρέμο και δεν είναι δίπλα στις τουαλέτες του μαγαζιού... Το να δουλεύεις part time, για να μπορέσεις να βάλεις μία acrapa εξάτμιση στη μηχανή, ή ζάντες στο αυτοκίνητο.(εκτός και αν σε λένε πάλι Μητσοτάκη-Παπανδρέου-Καραμανλή γιατί εκεί θα έχεις να ασχοληθείς μόνο με το Γιελ,Χαρβαρντ και το μεταπτυχιακό γιατί σε πιέζει ο χρόνος…).

Στα 30, το παιδί σου και η βόλτα με την γυναίκα, ή μία αύξηση στην δουλειά, η, μία αγορά ενός ακινήτου και οι καλοκαιρινές διακοπές.(εκτός αν σε λένε Μητσοτάκη-Παπανδρέου-Καραμανλή γιατί τότε αρχίζεις να τελειώνεις σπουδές και προετοιμάζεσαι για τις μεθεπόμενες εκλογές…).

Στα 40 αν και απέχω λίγο ακόμα από αυτό το νούμερο, ένα Σ/Κ όπου να ναι, με πολύ καλούς φίλους, ή με την γυναίκα σου, ένα καλό φαγητό και μία καλή δουλειά... Πλέον η ευτυχία είναι μία έννοια όχι εμπειρική και τόσο, αλλά νοσταλγική περισσότερο.(εκτός αν σε λένε Μητσοτάκη-Παπανδρέου-Καραμανλή, γιατί τότε η μίζα του πρώτου υπουργείου που θα αναλάβεις = αξία ανεκτίμητη…).

Ο απολογισμός μέχρι τώρα λέει, ότι θα ήταν ωραίο να σου δίνει την ίδια ευχαρίστηση το παγωτό χωνάκι και στα 40, όσο forest Gump και να ακούγεται αυτό… Η επανάληψη μίας εμπειρίας που σε έκανε ευτυχισμένο στα 10, θα έπρεπε να συνεχιζόταν, γιατί οι υπόλοιπες από τα 20 και μετά, είναι βασισμένες κατά 80% σε υλικά αγαθά, παρά στην στιγμή.( εκτός αν σε λένε Μητσοτάκη-Παπανδρέου-Καραμανλή γιατί τότε είχες fucked up παιδική ηλικία και μέχρι τα 1000 σου θα είναι το ίδιο…).

Πάω να πάρω ένα χωνάκι και να αράξω στο μπαλκόνι…

Γ.ΣΤρ

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΦΤΑΙΕΙ!

Αυτή η γνωστή καραμέλα, έχει βγει από τα χείλη όλων μας, κατά περιόδους. Μία ζωή απο όσο θυμάμαι, οι ΝΔμοκράτες το λέγανε για τους Πασοκτζήδες και το ανάποδο...

Στο βωμό ενός διορισμού στο δημόσιο και με μοναδικό γνώμονα, την πάρτι του, ο Ελληνικός λαός, ταυτίστηκε με πρόσωπα και ξέχασε, το τι σημαίνει η ψήφος. Ξέχασε, το ότι ο εκάστοτε πρωθυπουργός, είναι υπάλληλος... Είναι αυτός, τον οποίο διορίζουν οι υπόλοιποι, για να εκφράζει και να εκπροσωπεί τους ιδίους σε καθημερινά θέματα.

Αυτή την στιγμή, έχουμε ένα διαλυμένο σύστημα υγείας. Μία παιδεία η οποία αλλάζει ανά τετραετία, με βάση τα καπρίτσια του κάθε υπουργού. Μία οικονομία, που ο Ελληνικός λαός χρωστάει τόσα χρήματα που είναι αδιανόητο να το συλλάβει ο κοινός νους και τα οποία, τα χρωστάνε οι τράπεζες, γιατί ουδέποτε έφτασαν αυτά τα λεφτά στους πολίτες. Δεν ξέρω αν τα είδατε εσείς, γιατί εγώ ποτέ δεν τα πήρα… Αναφέρονται πολλοί στο ότι, η τωρινή κυβέρνηση δεν έκανε το ένα ή το άλλο. Όταν παίρνεις ένα διαλυμένο αυθαίρετο, το οποίο είναι στημένο πάνω σε Γή, που ακόμα την χρωστάς στο βουνό, και κάποιοι στο παρουσίαζαν, σαν παραθαλάσσια βίλα, προφανώς και θές άπειρη δουλειά, για να το συμμαζέψεις... Όταν βλέπεις πραγματικά το πρόβλημα στα μάτια και σταματήσεις να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, τότε έχεις κάνει το πρώτο βήμα βελτίωσης.

Ακούω τον Καραγκούνη, όποτε εμφανίζεται και ρίχνει τα πυρά του και βλέπω την λεζάντα από κάτω ,"εκπρόσωπος ΝΔ" και αναρωτιέμαι, κατά πρώτον γιατί υπάρχει ακόμα η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, και κατά δεύτερον, το πόσο νομίζει ότι θα τον ακούσει, έστω και ένας σε αυτά που λέει...

Ένα από τα δύο κόμματα που έφεραν την χώρα στο μεταίχμιο της απόλυτης καταστροφής, έχει τα μούτρα να ρίχνει ακόμα ευθύνες, σε κάποιον ο οποίος πάει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα? Αν έβγαινε κάθε μέρα και έλεγε -Ναι ήμασταν καραγκιόζηδες και τα κάναμε σκατά και το ξέρουμε,, αλλά κάθε μέρα, τότε ίσως και να τον άκουγα, σε κάτι που θα είχε να προτείνει...

Το κάλιο αργά παρά ποτέ, είναι Ελληνική έκφραση λαϊκής σοφίας και δυστυχώς, σαν κράτος το τηρήσαμε όσο δεν πήγαινε. Στο τέλος, βάλαμε μυαλό και απομακρύναμε όσους μας έφαγαν τα πάντα.

Πλέον και η εκκλησία ανέφερε ότι θα βοηθήσει για το χρέος. Η ειρωνεία είναι, ότι από τις θεοσεβούμενες κυβερνήσεις δεν είδαμε προκοπή... Μία "άθεη" όμως, κατάφερε να κάνει το αδιανόητο. Να έρθει σε άμεσο διάλογο με την πλουσιότερη και ισχυρότερη δύναμη στην χώρα και να τους κάνει να θέλουν να βοηθήσουν. Οι άλλοι, το μόνο που ήξεραν ήταν να πηγαίνουν να ανάβουν ένα κερί και να δανείζονται από τοκογλύφους αντί να ζητήσουν ταπεινά βοήθεια...

Παιδί δεν έχω ακόμα, αλλά εύχομαι να τα φέρει ο θεός και να αποκτήσω. Μία μέρα, μετά από 20-30 χρόνια, θέλω να τα διαβάζει όλα αυτά στην ιστορία στο σχολείο του και να μου λέει , - Πατέρα αλήθεια ήσασταν έτσι? και να του απαντάω, ότι δεν χρειάζεται να τον απασχολεί, γιατί η γενιά του πατέρα του, κατάφερε με θυσίες, να τα επαναφέρει όλα όπως θα έπρεπε να είναι...

Γ.Στρ

Δύσκολη νύχτα και πάλι...

Μέσα στις τελευταίες 6 μέρες, έχω κοιμηθεί συνολικά 10-12 ώρες και αυτές σπαστά και εγώ και η Σοφία... οι αναγκαστικές επισκέψεις σε νοσοκομεία και το άγχος-νεύρα, μαζί με την κούραση, είναι θανατερός συνδυασμός... Συνήθως, όταν έχεις ένα δικό σου άνθρωπο, που καταρρέει η υγεία του, όλοι εξαφανίζονται από γύρω σου... Οι μέχρι τότε ,συγγενείς, και "κολλητοί" του φίλοι ,κάνουν φτερά και όλα αποδείχτηκαν οτι το τότε, ήταν μία καλοστημένη φάρσα εις βάρος του τώρα ασθενούς...

Αυτό είναι που ίσως θα σκέφτεται και ο ίδιος και αντιδράει σαν μικρό παιδί. Ώρες ώρες επιθετικά και άλλες κλαίγοντας σαν 5χρονο παιδί. Είναι τόσο μα τόσο δύσκολο, το να μείνεις και εσύ που τον βοηθάς συγκεντρωμένος, που κάποιες φορές ξεχνάς, το πώς μπορεί να νοιώθει εκείνος... Το εκφυλισμένο του σταδιακά μυαλό, όταν έχει τις αναλαμπές, που ώρες ώρες τις έχει, και κατανοεί το που βρίσκεται και πώς κατάντησε, είναι ότι χειρότερο.

Φυσικά δεν το παρατάς και συνεχίζεις. Από κάποιο περίεργο τρόπο τραβάς δύναμη και εκεί που λες δεν παίζει άλλο, συνεχίζεις.

Πήρα δύναμη από φίλους που έχω να δώ πάνω από δέκα χρόνια, μόνο και μόνο από μία κουβέντα τους στο fb, ενώ άλλοι που μέχρι πέρσι, ήμασταν κώλος και βρακί που λένε, δεν έχουν δώσει κανένα σημείο ζωής με το που έμαθαν ότι ή κατάσταση του χειροτέρεψε... ή δεν έμαθαν καν, γιατί δεν σηκώνουν το τηλέφωνο όταν χτυπάει, ή δεν απαντάνε σε μηνύματα-email...

Ένας από αυτούς(που οι κουβέντες τους μετράνε και βοηθάνε), μου είπε ότι στα δύσκολα γινόμαστε πιο δυνατοί. Έτσι είναι καπετάνιε... Αν και όπως πάνε τα πράγματα, σε λίγο με βλέπω να παίζω το Χουλκ στην επόμενη ταινία της Μάρβελ...

Στο ενδιάμεσο, παλεύω να δώσω και ένα οικόπεδο σε εξευτελιστική τιμή για τα έξοδα που έρχονται, ή να βρω κάποια ισορροπία με κάποια προσωρινή δουλειά... όλα βρίσκουν τοίχο. Μάλλον η κούραση. Τώρα πήρε τα φάρμακα και θα κοιμηθεί για 4-5 ώρες... πάω και εγώ να κάνω μία απόπειρα να πέσω για ύπνο...και βλέπουμε. Αύριο ίσως να ναι καλύτερα. Ίσως και όχι... who knows?..

Γ.Στρ

Χριστός Ανέστη...

   Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους. Το Πάσχα πέρασε και περάσαμε όλη την κατανυxτική διαδικασία. Σταύρωση, αποκαθήλωση και ανάσταση...   Ομολογουμένως, μία εμπειρία που ακόμα και για αυτούς που δεν πιστεύουν ιδιαίτερα εντυπωσιακή, αν μη τι άλλο, από πνευματικής πλευράς. Και εγώ σαν Χριστιανός, σέβομαι και θαυμάζω, όταν βλέπω κάποιον να προσεύχεται στο Ραμαζάνι, η κάποιον στο Βούδα...

  Η ανάσταση του θεανθρώπου, δυστυχώς δεν συμβαδίζει και με αυτή του ανθρώπου. Εμείς επιστρέψαμε στα καθημερινά μας προβλήματα, όποια και αν είναι αυτά και μετά την ψευδαίσθηση, από τα παιδάκια και τις μπριζόλες, πρέπει για άλλη μια φορά να δούμε το τι μέλει γενέσθαι.

  Ο Τσίπρας και η κυβέρνηση, αγωνίζονται να βγει η χώρα από τη λούμπα. Η αντιπολίτευση να τους κρατάει πίσω. Ο εργαζόμενος αγωνίζεται να κρατήσει την δουλειά του. Ο εργοδότης απολύει αδιακρίτως... και ου το καθεξής.

  Δεν γίνεται να μην φτιάξουν τα πράγματα.. Αρνούμαι να δεχτώ, ότι αυτή θα είναι η ζωή μας από εδώ και πέρα. ¨Η όπως λένε και πολλοί, ότι θα χειροτερέψει και άλλο... Απλά πρέπει να σταματήσουμε όλοι να είμαστε παρτάκιες και να βοηθήσει ο ένας τον άλλο. Σε όποιο τομέα και να είναι αυτό. Οικονομικά, επαγγελματικά, ή έστω, να πάς για ένα καφέ για μία ώρα να ακούσεις τον άλλο, να σου λέει τα προβλήματα του. Πολλές φορές αυτό είναι ότι καλύτερο θα μπορούσες να κάνεις για κάποιον... Κάνε το.

Γ.Στρ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΕΧΑΓΙΑΣ... ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ.

 

 Σήμερα, έχω την χαρά, να πάρω συνέντευξη, από ένα παλιό και πάρα πολύ καλό φίλο, ο οποίος και είναι, σαφέστατα και  ένας, από τους καλύτερους μουσικοτραγουδιστές,  που υπάρχουν στην χώρα μας...  Πέρασαν 20 χρόνια από τότε που με έμαθε κιθάρα, αλλά η διαφορά μας είναι, ότι εκείνος το είχε και το έχει πολύ! Εγώ από την άλλη πλευρά, αποφάσισα να τραγουδάω και να παίζω κιθάρα, μετά από πολύ, μα πάρα πολύ jack... και σε πολύ κοντινά άτομα...ο Μιχάλης Κεχαγιάς  μιλάει στο ΜHΔΕΝ ΜE ΧΙΛΙΑ…

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΓΣ : Μιχάλη, θυμάμαι οι μουσικές σου επιρροές από μικρός να είναι fucked up! Τι εννοώ με αυτό..., από beatles, μέχρι ρεμπέτικα, hard rock, oasis και elvis...πραγματικός αχταρμάς…. Πώς και έτσι? συνήθως κάποιος πχ ακούει μέταλ άρα ασχολείται με μέταλ αν γίνει μουσικός.. εσύ άκουγες τα πάντα και τώρα παίζεις...(πως θα χαρακτήριζες την μορφή της μουσικής σου)?Ροκ?έντεχνη?μίξη?

MK : Hard Rock ποτέ… ήμουν ήρεμο παιδί! Κιθαριστική, πόπ μουσική, με την έννοια της ποπ κουλτούρας, αλλά όχι ιδιαίτερα της Ελληνικής. Γιατί στην Ελλάδα, έχουμε την τάση, να θεωρούμε την ελαφρα μουσική σαν πόπ, που δεν είναι έτσι… Πόπ, βγαίνει από την λέξη ποπολάρος, μου μετά έγινε popular….οπότε στο κεφάλι μου, αυτό θεωρώ ότι παίζω.

ΓΣ : Έχω μία εικόνα από τα παλιά….Στα 18 μας είχαμε ένα συγκρότημα .... Είχαμε πάει θυμάμαι, σε ένα φεστιβάλ της ΚΝΕ στην Πειραϊκή, στο γήπεδο του Πορφύρα και είχαν έρθει τότε πάνω από 500 άτομα… Είχε γεμίσει όλο το γήπεδο μπάσκετ, και όλος ο δρόμος πάνω και κάτω για τετράγωνα ολόκληρα...τότε τραγούδαγα εγώ, και εσύ έπαιζες κιθάρα...θυμάμαι που μου χες πει –« Εντάξει μωρέ τι 500 τι 5», και είχαμε πλακώσει κάτι μπύρες, μονορούφι στο βανάκι που είχαμε φέρει τα όργανα και είχαμε κάνει ένα γαμάτο live! Θα το φανταζόσουν, ότι χρόνια μετά, θα είχες τέτοια απήχηση και τόσο κόσμο, να σε ακολουθεί ευλαβικά και φανατικά? Το όνειρο έγινε τελικά πραγματικότητα, έτσι δεν είναι?

ΜΚ : Αν μπορείς να παίξεις σε πέντε άτομα μπορείς και σε πεντακόσια…το ανάποδο είναι δύσκολο . Καλό είναι, να κυνηγάς τα όνειρα σου, αλλά η ζωή τα φέρνει έτσι μερικές φορές που η φαντασία, είναι πολύ καλύτερη από την πραγματικότητα …. γενικά. Δεν ξέρω, αν κατάφερα όλα τα πράγματα  γιατί μάλλον… στο κεφάλι μου, ήταν πολλά περισσότερα. Άρα, δεν μπορείς όμως να λες ότι δεν είσαι ευχαριστημένος… Είναι αχαριστία.Τουλάχιστον, κάνω αυτό που αγαπάω. Δεν θεωρώ ότι έχω απωθημένα με κάτι.

ΓΣ: Έχεις συνεργαστεί με τον Λάκη με τα ψηλά ρεβέρ, με τον Στάθη τον Δρογόση, τον Βασίλη τον Παπακωνσταντίνου, και σε φεστιβάλ με τον Πάυλο Παυλίδη και τον Σωκράτη τον Μάλαμα ... Πρόσφατα με την Ευρυδίκη μετά από μία σειρά πολύ επιτυχημένων πρόσφατων εμφανίσεων στην αρχιτεκτονική...Μεγάλα ονόματα και σαφέστατα ποιοτικά.. Αργά και σταθερά βήματα έτσι?

ΜΚ: Μόνο αργά και σταθερά βήματα… θεωρώ, ότι, ότι έχει άνοδο, έχει και κάθοδο και άμα δεν πατάς, το κάθε βήμα που κάνεις, δεν μπορείς να κάνεις το επόμενο... Είναι κάτι που πρέπει να στοχεύεις. Mικρά μικρά βήματα παρά ένα μεγάλο…

ΓΣ: Θεωρείς ότι έχουμε γεμίσει στην Ελλάδα, από «φωτοβολίδες» στον καλλιτεχνικό και μουσικό χώρο? Που σκάνε από reality show? χωρίς να κατονομάσω κάποιο συγκεκριμένο….

ΜΚ: Μα είμαστε η χώρα της φωτοβολίδας…, δεν είμαστε? Τα reality τα θεωρώ άσχημα,  γιατί γίνονται για τους κριτές και όχι για τους διαγωνιζόμενους…

ΓΣ: Δεν θα πήγαινες ποτέ δηλαδή?

ΜΚ Γιατί να πάω? Θα έβαζα μία ωραιότατη ημερομηνία λήξης στο κούτελο… Ούτως η άλλως όλοι έχουμε μία, αλλά αν γινόμουν  γνωστός σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, δεν θα ήξερα τι μου συνέβαινε, θα έπρεπε να παρατήσω οποιαδήποτε δουλειά έκανα για δύο μήνες  και μετά θα με έπιανε κατάθλιψη, γιατί θα έπρεπε να επιστρέψω σε αυτήν (γέλια).

ΓΣ:  Μια και ανέφερα τον Δρογόση πιο πριν ο οποίος είναι και δημοτικός σύμβουλος πλέον … Θεωρείς, ότι θα σε έλκυε μελλοντικά η ιδέα, να ασχοληθείς με την πολιτική, ή είναι κάτι το οποίο δεν σε ιντριγκάρει, τουλάχιστον προς το παρόν?Αν ναι ποιο υπουργείο?

ΜΚ: Κοίτα… Δεν νομίζω ότι όλοι είναι για όλα. Επειδή είσαι μουσικός δεν πάει να πει ότι δεν έχεις πολιτικές απόψεις, σαφώς και έχω…. Γιατί να αναλάβω υπουργείο?Δέν θέλω… Εδώ καλά καλά παλεύω να φτιάξω τον εαυτό μου, να αναλάβω και τόσο κόσμο?

ΓΣ: Γιατί θεωρείς ότι αυτοί που είναι αυτή τη στιγμή υπεύθυνοι μπορούνε?(γέλια)

ΜΚ: Ναι, καλώς είναι υπεύθυνοι και πρέπει να το σεβαστούμε, γιατί ο κόσμος τους ψήφισε... Πρέπει να τους δώσουμε χρόνο, γιατί είναι νέα κυβέρνηση. Υποσχέθηκαν πολλά πράγματα. Δεν ξέρω κατά πόσον θα τα κάνουν όλα, αλλά, το γεγονός,  ότι δεν έχουν παρελθόν, δηλαδή δεν έχουν φάει λεφτά, οι συγκεκριμένοι… τουλάχιστον, τους δίνεις το benefit of a doubt,  που εντάξει εν μερει, ξεφεύγεις από την οικογενειακή δημοκρατία που έχει η Ελλάδα (γέλια). Δηλαδή, αυτό που παραμένει το ίδιο επίθετο και αλλάζει η φάτσα μόνο…

ΓΣ :Παραλίγο επαγγελματίας αθλητής έτσι? Ξέρω ότι λόγω τραυματισμού σου παλαιότερα, δεν προχώρησες όσο θα έπρεπε στο μπάσκετ, ενώ αρκετές ομάδες σε παρακολουθούσαν τότε...άτυχη στιγμή και είναι από αυτές, που δυστυχώς κόβουν καριέρες.. .Ευτυχώς για εμάς η μουσική έγινε μονόδρομος στην μετέπειτα καριέρα σου όμως! Τον αθλητισμό στην χώρα πώς τον βλέπεις? εννοώ με τα επεισόδια, το γεγονός ότι τα γήπεδα είναι άδεια τις περισσότερες αγωνιστικές, πέρα από τα ντέρμπι, θεωρείς θα μπορούσε να γίνει κάτι

περισσότερο, από την πολιτεία η από τα σωματεία? Σε ρωτάω, γιατί ξέρω ότι παρακολουθείς πολύ και μπάσκετ και ποδόσφαιρο...

ΜΚ:  Κοίτα να δείς…, θεωρώ, ότι η μουσική και ο αθλητισμός, είναι τα μόνα πράγματα που έχουν απήχηση στον κόσμο, διότι τα θεωρούν αξιοκρατικά…. παρόλο που δεν είναι. Το θέμα είναι, ότι κρίση δεν είναι για ένα κομμάτι μόνο της κοινωνίας,  αλλά γιά ολόκληρη. Όταν πχ, βασικά πράγματα, από ένα τραπέζι μιας οικογένειας απουσιάζουν, γιατί να ασχοληθεί κάποιος, με το αν παίζει η Γ εθνική, 4 το απόγευμα την Τετάρτη σε κάποιο γήπεδο… Θεωρώ, ότι πάντα ήταν το οπιο του λαού …γενικότερα το άρτος και θέαμα… αλλά δυστυχώς είναι προέκταση της κοινωνίας. Όσο η κοινωνία και η καθημερινότητα θα είναι άσχημη, θα είναι και ο αθλητισμός ... και η μουσική και ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα... Αυτό που βρίσκω ασχημότερο είναι η μιζέρια στα πρόσωπα των ανθρώπων… και είναι  η τεράστια διαφορά της εμπειρίας μου στο εξωτερικό. Σε οργανωμένες κοινωνίες δεν ακούς μονίμως για τα λεφτά, για το τι έγινε ή τι δεν έγινε..

ΓΣ: Η δουλειά,  δουλειά, το σπίτι, σπίτι, η διασκέδαση, διασκέδαση, δηλαδη….. διαχωρισμός, εδώ δεν υπάρχει?

ΜΚ: Η διαφορά είναι, ότι δεν έχουμε καταλάβει, ότι δουλεύουμε για να ζούμε και δεν ζούμε για να δουλεύουμε… η ζωή είναι μικρή και περνάει γρήγορα για να κάθεσαι και να ασχολείσαι,  για 10 δραχμές παραπάνω ή όχι…

ΓΣ: Όντως για 10-15 ευρώ, λέμε πώωω μου κάνανε περικοπές 15 ευρώ…. δηλαδή άμα σου κάνανε αύξηση τι θα έκανες, παρτι? Δεν θα σωθώ με 10-15 και 20 ευρώ… μιλάμε ότι ο κόσμος χαλιέται και υπερβολικά για τέτοια ποσά…

ΜΚ : Το πρόβλημα είναι, ότι χτυπάει μόνο μία συγκεκριμένη τάξη… δηλαδή τους χαμηλόμισθους, τους συνταξιούχους… και όχι τους έχοντες.

ΓΣ: Η ιδέα της οικογένειας πώς σου φαίνεται?Γάμος, δυο  παιδιά ένα σκύλο κτλ...το παραδοσιακό που λέμε..., θα το επιχειρούσες, ή θεωρείς, ότι είναι δύσκολο, να συνδυάσεις  μουσική καριέρα, με ισορροπημένη οικογενειακή ζωή?

ΜΚ:  Eχω την τύχη, να προέρχομαι από μία πολύ δεμένη οικογένεια, οπότε και ο ρόλος της και η κατάσταση, ποτέ δεν με φόβιζε… Δηλαδή, το θεωρώ απόλυτα ισορροπημένο, όταν υπάρχει ένας καλλιτεχνικός χώρος, που τον θεωρώ παράνοια από μόνο του, δεν μπορείς να ζεις δύο παράνοιες. Πρέπει να πατάς κάπου σταθερά, για να μπορείς να κάνεις τα αλλά πράγματα. θέλω κάπου να γυρίζω αν αυτό ρωτάς …δεν με φοβίζουν τα παιδιά. Ο σκύλος μόνο λίγο…(γέλια)

ΓΣ: Αν το παιδί σου, μετά από χρόνια σου έλεγε, -Πατέρα θα γίνω μουσικός τι θα σκεφτόσουν? τί θα του έλεγες?

ΜΚ: … Γερό στομάχι να χεις και η παναγιά μαζί σου…(γέλια)

ΓΣ: Επαναλαμβάνεται η μουσικη? γενικότερα?

ΜΚ: Κοίτα…, σίγουρα δεν ξανά ανακαλύπτεις τον τροχό… για να επιβιώσεις στον χώρο, πρέπει πρώτον να ακούς πολύ μουσική… να είσαι ακροατής πάνω από όλα..Δεύτερον, ευρηματικός στο κάθε  πάζλ που θα κάνεις και τυχερός. Δηλαδή να ευνοηθείς από τις συγκυρίες. … Για  παράδειγμα η τελευταία τομή που έγινε  στην μουσική,  ήταν η ηλεκτρονική, είχαμε γίνει τόσο … industrial σαν πλανήτης,  που ακουγόταν ως αυτονόητο.

ΓΣ: Είσαι άτομο των social media και της τεχνολογίας. Aσχολείσαι με facebook και με twitter. θεωρείς ότι η τεχνολογία μας έχει κάνει σκλάβους της? Είμαστε με ένα κινητό όλη την ώρα πχ,  και βλέπουμε ένα γαμάτο ηλιοβασίλεμα σε μία φωτό αγνοώντας το real thing , που συμβαίνει μπροστά μας στον ορίζοντα?

ΜΚ: Πόσο καιρό έχεις να πας σε συναυλία?  Παρατήρησες στην πρώτη σειρά που είναι όλοι με τα κινητά τους? Αν κάποιος πάει σε συναυλία για να τραβήξει βίντεο δεν θα ήταν καλύτερα στον καναπέ με 2 ποτάκια, με παντόφλες και το youtube..? (γέλια).

ΓΣ: Αν δεν έμενες στην Ελλάδα διάλεξε μία χώρα που θα ήθελες να μένεις και γιατί?

ΜΚ: Δεν είμαι αντικειμενικός… Έχω βαθιές καταθλιπτικές ρίζες στην Αγγλία(λόγο καιρού και γιατί έχω ζήσει 8 χρόνια) Ιδανικά, θα ήθελα να ζω κάπου, που να μην χρειάζεται να αναλύω τα πάντα, να μην προβληματίζομαι … και να μην είμαι τόσο αυστηρός με τον εαυτό μου.

ΓΣ: Αν μπορούσες να αλλάξεις ένα πράγμα μόνο, στην μέχρι τώρα ζωή σου, ότι και να ήταν αυτό, ποιό θα ήταν?

ΜΚ: Να χα γεννηθεί το 2000(γέλια)… Με τρομάζει ο χρόνος. Δεν τον αγαπώ γενικά…. Πάντα με κυνηγούσε, αλλά τώρα αρχίζω και συμβιβάζομαι. Τώρα αρχίζει και με κυνηγάει αυτός ..είναι περίεργη φάση …δεν τον γούσταρα ποτέ… Νομίζω ότι θα έκανα πράγματα διαφορετικά,  δεν ξέρω αν θα ήταν αλλιώς αλλά διαφορετικά…

ΓΣ: Πρόσφατα, κυκλοφόρησε το "Ο Αέρας μας φυσάει τα μαλλιά" από την polymusic. Τι έχεις προγραμματίσει από δώ και πέρα?

ΜΚ: Παίζω στο θέατρο Ακαδημίας Πλάτωνος στις 16, παρουσιάζοντας την δισκοθήκη μου… Όπως είπες από Βαμβακάρη μέχρι.. Κραουνάκη. Μετά θα μπω στο στούντιο για ηχογράφηση και συζητάω για κάποια συνεργασία.

ΓΣ: Κάτι τελευταίο…

ΜΚ: Tελειώσαμε κιόλας?

ΓΣ: Ήδη είμαστε στις πέντε σελίδες (γέλια)…Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου, σε 20 χρόνια? να δούμε αν είμαστε καλά τότε και θα έχεις πέσει μέσα!

ΜΚ: Θα ήθελα να είμαι πατέρας! Έχοντας μια υγιή, οικογένεια και να μπορώ να βρίσκομαι στην μουσική, με μια πιο πολύπλευρη ιδιότητα…

ΓΣ: Σαν παραγωγός ας πούμε?

ΜΚ: Ναι. Γιατί δεν σκέφτομαι τον εαυτό μου στην θέση των rolling stones… θεωρώ, ότι η μουσική που κάνω εγώ συγκεκριμένα, αναφέρεται σε νέους ανθρώπους… και πρέπει κάποια στιγμή να φύγεις για να έρθουν άλλοι να παίξουν..δεν είμαι τόσο εγωιστής.

ΓΣ: Μιχάλη, θέλω να σε ευχαριστήσω πολύ για την συνέντευξη και πάνω από όλα για την φιλία σου, που μετράει 20 χρόνια ήδη… Εύχομαι να περάσουν πολλά ακόμα με κάθε επιτυχία και ότι επιθυμείς γιατί πραγματικά το αξίζεις.

ΜΚ: Γιάννη σε ευχαριστώ για την πολυετή στήριξη όταν πονάγανε τα χέρια στο μπαρέ και κάναμε όνειρα. Να είσαι πάντα καλά...

ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΠΟΥ ΦΘΙΝΕΙ...

   Κατά καιρούς έχω αναφερθεί στο θέμα της υγείας τόσο αποσπασματικά όσο και αναλυτικά, κριτικάροντας, θετικά ή αρνητικά γιατρούς και νοσοκομεία. Ομολογώ, ότι δεν μπορώ να είμαι πάντα απόλυτα αντικειμενικός και αμερόληπτος, καθώς η συγχωρεμένη η μάνα μου, είχε τεράστιο πρόβλημα υγείας για πολλά χρόνια και τα νοσοκομεία τα έχω φάει με το κουτάλι... Επίσης έχω δουλέψει και σαν ιατρικός επισκέπτης για ένα χρόνο παλαιότερα οπότε έχω μία πλήρη εικόνα του θέματος και από τις 2 πλευρές...

   Αυτή την περίοδο, έχω τον πατέρα μου με άνοια και δεν είναι ότι καλύτερο. Μπορεί να μην έχει καρκίνο ή κάτι άλλο τόσο επίπονο αλλά και η συγκεκριμένη ασθένεια είναι όσο να ναι σκληρή... Κυρίως για εμάς που τον ζούμε καθημερινά και τον βλέπουμε μέρα με τη μέρα να χειροτερεύει. Θυμάται πράγματα από τον πόλεμο του 40 που είχε ζήσει, ή όταν ήταν πιτσιρικάς με απίστευτες λεπτομέρειες, αλλά όλο και περισσότερο, ξεχνάει καθημερινά πράγματα, ή αρκετά πρόσφατα γεγονότα. Πρόσφατα δυσκολεύεται να αναγνωρίσει και πρόσωπα γνωστών του, μπερδεύει ονόματα και δυσκολεύεται να ξεχωρίσει κάτι που είδε στον ύπνο του, με κάτι το οποίο έχει συμβεί στην πραγματικότητα...

   Όταν είμαστε παιδιά στηριζόμαστε στους γονείς μας για να μας φροντίζουν για όλα. Έρχεται η στιγμή που αυτός ο ρόλος αντιστρέφεται και καλούμαστε εμείς να τους προσέχουμε.Είναι ιδιαίτερα ψυχοφθόρο και πολλές φορές, ανακαλύπτεις νέες πτυχές του εαυτού σου, με το να στηρίζεις έναν άνθρωπο, που μέχρι πρόσφατα μπορούσε να κάνει τα πάντα μόνος του, αλλά ξαφνικά ζορίζεται να περπατήσει, ή να φάει, ή να πάει τουαλέτα μόνος του...

   Το χειρότερο με αυτή την ασθένεια, είναι ότι όσο περνάει ο καιρός, το μυαλό του κάνει περιοδικό φορμάτ... Θα φτάσει στο επίπεδο, να μην ξέρει καν ποιος είμαι και αυτό είναι τρομακτικό. Το μόνο που έχουμε από αυτό τον κόσμο και την ζωή μας είναι οι αναμνήσεις. Εκείνος θα τις χάσει όλες... Τουλάχιστον όσο ζω εγώ θα ζούνε μέσα από εμένα...

Γ.Στρ

Πάει και η Βϊκυ..... Αλέκος!

   Δραπέτευσε χθες λοιπόν, η σύζυγος του Άκη Τσοχατζόπουλου, η γνωστή σε όλους μας Βίκυ Σταμάτη. Κατά την επίσκεψη της στο Δρομοκαίτειο, με σκοπό την αίτηση αποφυλάκισης, η κυρία Σταμάτη, την κοπάνισε με ελαφρά πηδηματάκια και ενώ την συνόδευαν δύο αστυνομικοί... Αν μη τι άλλο, μπορούμε να κοιμόμαστε όλοι πιο ήσυχοι με το να γνωρίζουμε ότι η αστυνομία κάνει τη δουλειά της...

   Μέχρι τώρα, είχαμε τις αποδράσεις κατά καιρούς, από τον γίγαντα Ρωχάμη, απο τον Παλαιοκώστα, τον κομμωτή Σάββα Ξηρό και τον Scoffield στο prison break και πλέον έχουμε και την Βίκυ Σταμάτη...

Θυμάμαι, όταν είχε συλληφθεί με τον Άκη τότε, που αναλυτικά ρεπορτάζ , μιλούσαν για τα ποσά που είχε ξοδέψει τότε η diva μας… Εβδομήντα χιλιάδες ευρώ σε παπούτσια μέσα σε μία εβδομάδα, έξι χιλιάδες ευρώ σε εσώρουχα μέσα σε μία μέρα, κομμωτής που πήγαινε στο σπίτι και χρέωνε 1000 ευρώ το κούρεμα και πολλά άλλα τέτοια εξωφρενικά νούμερα . -Ωπα ρε μεγάλε. Το τί κάνω εγώ με τα λεφτά μου είναι δικό μου θέμα, θα σκεφτείς! Ναι σαφώς και είναι. Αλλά όταν αυτά τα λεφτά προέρχονται από κλεμμένα χρήματα του Ελληνικού δημοσίου καργιολάκι, μη σηκώνεις και τουπέ έτσι? Μαζί τα φάγατε μαζί να τα λουστείτε. Πάνω από δέκα χρόνια περπατούσες με υφάκι από τα κλεμμένα. Τώρα πληρώνεις τα γαμησιάτικα γιατί έτσι πρέπει. Σίγουρα δεν τα φάγατε μόνο εσείς. Κάποια στιγμή θα ακολουθήσουν και οι άλλοι μην αγχώνεσαι...

   Σενάρια αναφέρουν, ότι έχει διαφύγει στο εξωτερικό ή έχει σκοπό να το κάνει. Όπως και νά χει, σε κάνα χρόνο θα την πιάσουν (μέσος όρος δραπέτη στην Ελλάδα τόσο είναι) εκτός και αν έχουμε εκλογές στο ενδιάμεσο οπότε στάνταρ θα την πιάσουν μία εβδομάδα πιο πρίν. Τουλάχιστον, όταν την πιάσουν, να την μπουζουριάσουν καλά γιατί το όλο θέμα με τις αποδράσεις έχει κάνει την Ε.Α να θυμίζει Monty pythons όσο να ναι...

Γ.Στρ

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ...ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

Που λές χτές το βράδυ μου κάηκε η τηλεόραση... Κάπως έτσι ξεκινάνε τα πρωταπριλιάτικα ανέκδοτα κάθε χρόνο ανήμερα για το καλό... Έλα που στην συγκεκριμένη περίπτωση η 42"’άρα full Hd - rock on nigga- fuck yeah, είναι για πέταμα... Εννοείται δε ότι η εγγύηση της έχει λήξει μόνο λίγους μήνες και δεν αξίζει τώρα να πάει για επισκευή. Οπότε κοτσάρεις την 32”άρα την παλιά που είναι σαν ντουλάπα και υπομονή μέχρι να μαζέψεις λεφτά για καινούργια. Η ισορροπία του σύμπαντος βέβαια, ευνόησε στο γεγονός ότι έκατσε το burnout αυτής,  με την κυκλοφορία των 4Κ στην αγορά, το οποίο σημαίνει, ότι οι μέχρι τώρα Led 50άρες έκαναν ελεύθερη πτώση, από τα 800 ευρώ, στα 400. Οπότε κάτι θα γίνει...

Πλέον οι περισσότεροι από εμάς, λόγω οικονομικών δυσκολιών, περνάμε πολλές, πάρα μα πάρα πολλές ώρες στο σπίτι, οπότε η τηλεόραση είναι αναγκαίο κακό. Πρωτεύον θα έλεγα. Εύχομαι καλό μήνα σε όλους και βούρ στην αγορά όσο προλαβαίνετε και αν έχετε την δυνατότητα, για καμία τηλεόραση!

Γ.Στρ

ΤΙ ΕΣΤΙ blog ?

   Σήμερα παιδάκια θα μιλήσουμε για το τί είναι το Blog. Το blog λοιπόν, είναι προσωπικό ιστολόγιο, στο οποίο μπορείς να αναφέρεις οτιδήποτε περνάει από το μυαλό σου και θα ήθελες να το μοιραστείς με τρίτους... Σαφέστατα και δεν περιμένεις να συμφωνούν όλοι με αυτά που γράφεις. Εδώ ολόκληρος θεός και δεν είναι αποδεκτός από όλους τους ανθρώπους, σιγά μην είσαι εσύ ή εγώ.

  Κατά καιρούς κάποιοι έχουν χαρακτηρίσει αυτά που γράφω "χυδαία". Πρέπει να τους ενημερώσω ότι η βωμολοχία είναι τρόπος έκφρασης και γραφής και αν και εφόσον κάτι τέτοιο σε εκφράζει καλά κάνεις και το γράφεις. Εγώ δεν δουλεύω σε κανένα μεγαλοεκδότη για να ακολουθώ συγκεκριμένη πορεία γραφής και δεν εξυπηρετώ κανένα συμφέρον. Γράφω ότι θεωρώ ότι είναι σωστό με βάση τα δικά μου πιστεύω...

   Πώς μπορεί και κρίνει τα δικά μου άρθρα ως χυδαία, κάποια που απατάει τον άντρα της και παραμελεί το παιδί της για να το παίξει γκόμενα? Κάποιος που βάζει χρηματικά ποσά πάνω από την ζωή συνανθρώπων του?  Κάποιος που τάζει λαγούς με πετραχήλια και δεν τηρεί ποτέ τις υποσχέσεις του, κάποιος που πληρώνει  επανειλημμένα για σαρκικές επαφές με άντρες ή γυναίκες, ενώ έχει σταθερή σχέση, ή κάποιος ο οποίος βρίζει ασταμάτητα το όνομα του κυρίου από το πρωί έως το βράδυ και κάθε Κυριακή πάει στην Εκκλησία για να πει η γειτονιά ότι είναι σωστός?

  Εγώ τουλάχιστον είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και με τους γύρω μου. Η λέξεις θίγουν αυτούς που θέλουν να θιχτούν. Αν διαβάσω πχ στο ΒΗΜΑ, ότι "τα λαμόγια των συνδικαλιστών έκαναν το τάδε" και θιχτώ με αυτό πάει να πει ότι είμαι ένας από αυτούς που αναφέρει το άρθρο. Αλλιώς δεν θα με ένοιαζε καν...

 Αν ανέλυα την σκέψη μου με την πληθώρα, της κατά τα άλλα υπερπλούσιας και ομολογουμένης μητρός όλων των γλωσσών, Ελληνικής μας, οι περισσότεροι θα αναρωτιόντουσαν την σημασία της κάθε γραμμής... Σεμνότυφος δεν υπήρξα ποτέ και ούτε και πρόκειται να γίνω. "Καθαρολόγος" και "υστερόβουλος" επίσης όχι.

Στα πλαίσια μίας σάπιας και ανασεισίφαλλης κοινωνίας θεωρώ ότι είμαι η ρεαλιστική της φωνή. Η οποία είναι βραχνιασμένη και ενίοτε πνιγμένη από αδικία. Επιλογή μου να γράφω ότι γράφω και δική σου να τα διαβάσεις. Μετά σαν σωστός Ρωποπερπερήθρας να τα συζητήσεις και με τον εαυτό σου στον καθρέφτη...

Γ.Στρ

Γιατροι χωρίς σύνορα...πέρα του χρήματος...

Χθές ένα πολύ κοντινό μου άτομο ,έπεσε στο πάτωμα απο τους πόνους και το πρώτο πράγμα που έκανα, ήταν να μάθω ποιό νοσοκομείο εφημερεύει. Το κρατικό Νικαίας ενημερώθηκα, και επειδή δεν μπορούσε να ανέβει στην μηχανή, μας πήγε ένας φίλος ο οποίος τυχαίνει να είναι  και γιατρός και μόλις είχε τελειώσει απο εφημερία, (thanks Νεκτάριε σου χρωστάω αδερφέ), και μας πήγε στο εν λόγω νοσοκομείο... Όταν φτάσαμε, μας ενημέρωσε μία στραβωμένη, αγάμητη, καργιόλα, ότι γίνεται επίσχεση εργασίας απο τους γιατρούς του νοσοκομείου και έπρεπε να φύγουμε απο Νίκαια και να πάμε στο Λαικό... Όπου και πήγαμε και της βρήκαν πέτρα στα νεφρά και μάλιστα ανεπτυγμένη. Μετά απο δύο ενέσεις και αγωγή μέχρι να δούμε τι θα γίνει με την πέτρα και αφού ηρέμησα, πρέπει να πώ δύο τρία πράγματα.
Καταρχάς έχω υπερασπιστεί επανηλλειμένα τους γιατρούς, λόγω και των πολλών φίλων που έχω. Αλλά όπως τότε τους υπερασπίστηκα έτσι τώρα θα τους σκίσω...
Φίλε ταληροφονιά χασάπη. Γιατί μόνο τέτοιος μπορεί να είσαι, άν βάζεις τη ζωή του ασθενή πάνω απο τις απλήρωτες σου εφημερίες...γιατί έγινες ρε μαλάκα γιατρός? Για να χτίσεις σπιταρώνα στη Βούλα και να έχεις σκαφάρα και να τα χώνεις στις πλαστικές στα βυζιά της γυναίκας σου, για να τη χύνει ο υδραυλικός, που σου φτιάχνει την πισίνα? ή για να βοηθήσεις κόσμο? Δεν σου πληρώσαν τις εφημερίες? Εγώ που είμαι 1 χρόνο άνεργος τι πρέπει να κάνω ρε καργιόλη? Να αυτοπυρπολυθώ στο σύνταγμα? Η κοπέλα που ήρθε με πόνους γέννας και η άλλη με κατάγματα λόγω πτώσης που την κουβαλάγανε? Ο άλλος που μάλλον είχε έμφραγμα? Και το πουτανάκι στην είσοδο τους έλεγε...  -Ε και εγώ τι να κάνω? πίπες μωρεί να κάνεις, κάνα παστίτσιο να κάνεις...στα αρχίδια μας τι θα κάνεις...εδώ υπάρχει άρρωστος κόσμος που πονάει... και να σου πώ και κάτι άλλο? αυτή πες οτι είναι υπάλληλος του κώλου και να και αν ψοφήσεις και να και αν όχι... Γιατί δέν ήταν γιατροί εκεί, να το λένε στον κόσμο? Φίλε είμαι παθολόγος και δεν δουλεύω γιατί έχω 14 εφημερίες και δεν έχω πληρωθεί. Γιατί δεν έχουν τα ούμπαλα να το κάνουν? Πρώτος ήμουν που υπερασπίστηκα το Κρατικό για τον αγώνα που έκανε στην ΜΕΘ για τις θέσεις που δεν είχαν... Δεν τα λέω τυχαία όσα λέω. Δε με νοιάζει η κομματική θέση του καθενός, εφόσον η εργασία του υπερβαίνει εαυτό και το καθήκον του είναι τέτοιο, που αφορά ανθρώπινες ζωές στην κυριολεξία.
Πόσο για τον πούτσο νοιώθετε, που κόσμος που είχε την ανάγκη σας, έφαγε πόρτα για άλλο νοσοκομείο χιλιόμετρα μακριά και μπορεί και να πέθαινε στον δρόμο μέχρι να πάει? αξίζει ρε? Ξέρετε τί είπαν συνάδελφοι σας στο Λαικό? -Έλα ρε?καλά μαλάκες είναι?και εμείς δέν έχουμε πληρωθεί αλλά τί καραγκιοζιλίκια είναι αυτά...? καταλάβατε? δημόσιο forever ε μουνάκια? ούστ ρε...ξεφτίλες...τον όρκο του Ιπποκράτη δεν έπρεπε να τον πάρετε ποτέ...

Γ.Στρ

YOU ONLY LIVE ONCE...

  Κατά καιρούς έχω μπει τόσο σε αεροπλάνα για ταξίδια, όσο και σε ελικόπτερα κατά τη θητεία μου στο στρατό. Δεν είναι κάτι που το προτιμάω και κατανοώ πλήρως, τον παλαίμαχο της Άρσεναλ Ντένις Μπέργκαμπ, ο οποίος ουδέποτε έμπαινε σε αεροπλάνο, με αποτέλεσμα, οι "κανονιέρηδες", να έχουν πάντα τον καλύτερο τους φόρ, να μην αγωνίζεται, σε εκτός έδρας αγώνες στο εξωτερικό…

Το 2014, η Μαλαισιανή πτήση 17 την 17^η Ιουλίου, έπεσε με 298 νεκρούς. Στην Ταιβάν, επίσης 48 νεκροί από πτώση αεροπλάνου και αργότερα, η Αλγερινή πτήση 5017 με επίσης 116 νεκρούς. Μεγαλύτερη από όλες, η πτήση 370 πάλι των Μαλαισιανών αερογραμμών με 239 νεκρούς τον Μάρτιο…

   Το 2015 δεν μπήκε καλύτερα. Τον Φεβρουάριο, πτήση της Trans Asia σε τοπικό δρομολόγιο πέφτει με 38 νεκρούς και πριν λίγες μέρες, το Γερμανικό Air bus που έπεσε στις Άλπεις με 150 νεκρούς…

   Βλέποντας τα παραπάνω, σίγουρα τα ψιλοκάνεις πάνω σου αν είναι να ταξιδέψεις με αεροπλάνο όσο να ναι… Οι αεροπορικές εταιρίες θα μιλήσουν με στατιστικά, ότι οκ, έπεσαν 6 πτήσεις μέσα στις 2-3-5 χιλιάδες δεν ξέρω και εγώ πόσες. Κατανοητό, αλλά αλλιώς είναι να σου κάτσει νταλίκα στην εθνική οδό και να σε κάνει χαλκομανία σε 1.1 sec και αλλιώς να πέφτεις 1 μίση λεπτό, με τα μάτια ανοικτά και να βλέπεις τους γύρω σου να πετάγονται από το αποσυμπιεσμένο αεροσκάφος… Πάλι βέβαια, οι εμπειρογνώμονες των εταιριών υποστηρίζουν, ότι κατά την διάρκεια της πτώσης, στα 10-15 δευτερόλεπτα έχεις φάει black out οπότε κομπλέ…

   Το όλο θέμα με τα αεροπορικά δυστυχήματα, είναι ίσως περισσότερο επίφοβο γιατί δεν κάνει διακρίσεις και είναι μαζικό. Δηλαδή όλοι θα στεναχωρηθούμε πχ για μία οικογένεια 4 ατόμων, που έχασε πχ την ζωή τους σε αυτοκινητιστικό μέσα σε ένα Σ/Κ(χτύπα ξύλο,κούτσουρο και μακριά από όλους), αλλά αν πέσει ένα αεροπλάνο με 150 άτομα που έχει μέσα μαθητές σχολείου, μωρά και γενικά 150 άτομα είναι αλλιώς… Εκεί απλά δεν ξέρεις τι να σκεφτείς.

   Η τεχνολογία είναι λύση όπως λένε, αλλά μερικές φορές είναι και αθεράπευτο πρόβλημα. Με το μικρό μου μυαλό, δεν μπορώ να κατανοήσω, αν είναι θέλημα θεού, το να πέσει ένα αεροπλάνο, ή HARP που το έριξε, ή το ότι ο πιλότος την έπαιζε εκείνη την στιγμή και καταλάθος, έβγαλε τον αυτόματο πιλότο. Δεν μπορώ καν να διανοηθώ τον πόνο των οικογενειών ,όλων αυτών που έχουν χάσει αγαπημένους, τα τελευταία 2 χρόνια από τις πτώσεις.

Η ζωή είναι πολύ μικρή και ποτέ δεν ξέρεις από τι θα πας και πότε… Καλό είναι να κοιτάμε τους γύρω μας και να είμαστε καλά με όλους και με όλα, γιατί δυστυχώς, το γνωμικό που λέει, όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει, είναι απλά ρεαλιστικό... Πάρτε αγκαλιά τον άνθρωπο σας και περάστε καλά. Μην τσακώνεστε για μαλακίες και κοιτάξτε να έχετε καλά χρόνια όσο γίνετε… Το πολλά δεν σας το εγγυάται κανείς. Το καλά είναι στο χέρι σας!

Γ.Στρ

25η Μαρτίου 2015...

   Την 25 Μαρτίου του 1821 ο Ελληνικός λαός εξεγέρθηκε κατά των Τούρκων και κατάφερε να είμαστε σήμερα ελεύθεροι...για να πίνουμε φρέντο εσπρέσο με το iphone 6 μας…

   Δε θα σταθώ καθόλου, στο ιστορικό κομμάτι της ημέρας, καθώς το έχουμε όλοι χιλιοακούσει και το έχουμε μάθει απ έξω. Ο καιρός δεν έκανε τη χάρη στις ένοπλες δυνάμεις μας δυστυχώς, και έφαγαν ένα τόνο βροχή. Δεν τους έφτανε η μέχρι τώρα προετοιμασία χάρη παρέλασης που όλοι ξέρουμε τι τρέξιμο έχει αλλά έγιναν και παπιά...

Άν ζούσαν σήμερα ο Κολοκοτρώνης, ο Υψηλάντης και οι υπόλοιποι ομολογουμένως τότε ήρωες θα κοιταζόντουσαν και θα έλεγε ο ένας στον άλλο - Ρε μαλάκα, για αυτούς εδώ κάναμε ολόκληρη επανάσταση? Αυτοί είναι ζώα.

   Η σημερινή Ελλάδα το μόνο που έχει να γιορτάσει από ιστορικές  μέρες όπως η 25η Μάρτη και η 28η Οκτώβρη, είναι αναμνήσεις, μίας πάλαι ποτέ ένδοξης χώρας. Που δεν σήκωνε ζυγό και που χυνόταν αίμα, για να κερδίσει αυτά που πίστευε. Η σημερινή λούμπεν κοινωνία είναι η ψευδαίσθηση μίας καθημερινότητας, που δεν γνωρίζει καμία θυσία και καμία αυταπάρνηση. Ο κοπανιστός αέρας που ονομάζεται χρήμα και δεν έχει καμία φυσική υπόσταση, έχει καταλήξει να μας έχει κάνει όλους έρμαια της μοίρας μας. Τότε έτρωγαν σφαίρες ο ένας για τον άλλο. Τώρα αν γίνει κάνας πόλεμος, θα μείνουν καμία 10ριά άτομα όλα και όλα για να υπερασπιστούν την χώρα... Δεν τους κατηγορώ. Δεν φταίνε αυτοί που έφτασαν εδώ. Άλλοι τους έφτασαν και έχουν ακόμα τα μούτρα, να βγαίνουν και να μιλάνε...Βλέπω τον Παυλόπουλο στην εξέδρα όρθιο τόση ώρα και μάλλον κρυώνει και ψιλοβρέχεται...κουράγιο Πάκη, θέλει θυσίες το προεδριλίκι.

                                                                                                                                   Γ.Στρ

ONLINE GAMING...

  Δηλώνω gamer από αρχαιοτάτων χρόνων και οι περισσότεροι που ξέρω το ίδιο…Θυμάμαι το 90, αν δεν κάνω λάθος, που το πρώτο μηχάνημα που είχα, ήταν ένας Amstrad cpc 6128, μετέπειτα ένας Schneider euro pc και κατόπιν 386,486, pentium,pentium2  κτλ κτλ…

Αυτό που άλλαξε από τότε μέχρι τώρα πέρα από τα γραφικά – ήχο είναι η δυνατότητα να παίζεις online.  Οι τίτλοι που ασχολήθηκα τα τελευταία χρόνια συμπεριλαμβάνουν, το γνωστό Pro evolution soccer της Konami, το Lineage 2 της NC Soft, το Call of duty της Activision και προσφάτως και φανατικά το LoL της Riot…

   Αυτές οι εταιρίες αν και δεν βγάζουν ίδιου στυλ παιχνίδια έχουν ένα κοινό παρανομαστή…Άπειρο χρήμα. Όταν εννοώ άπειρο, το εννοώ. Έχουν βγάλει δισεκατομμύρια δολάρια. Η μαλακία είναι ότι το support τους είναι για τα πανηγύρια. Αν εξαιρέσεις την Activision που κερδίζει τίμια το ψωμί της οι άλλοι είναι μέγιστοι πανηγυρτζήδες…

Στο pro υπάρχει τεράστιο θέμα με Χακιές που σου ρίχνουν το παιχνίδι στην διάρκεια του αγώνα και εκεί που ρίχνεις με τη θρυλάρα 4-0, στον φλώρο με τη Ρεάλ, ξαφνικά σε πετάει έξω και πάπαλα οι βαθμοί. Εδώ και τρία χρόνια το κοιτάνε… Ούτε η ακρόπολη τόσο κοίταγμα. Φτιάχτο το γαμήδι!

Το Lineage έχει γεμίσει Bot. Αυτά είναι προγράμματα τα οποία έχουν φτιάξει κάποιοι τυπάδες Κορεάτες ή Ιάπωνες κατά κανόνα και τα έχουν για να ανεβάζουν lvl τα account και να τα πουλάνε για αληθινά λεφτά μετέπειτα. Επίσης η Nc Soft κάνει τα στραβά μάτια ή απλά είναι άμπαλοι και δεν ξέρουν πώς να φτιάξουν τον κώδικα τους…

Περνάμε στο Lol και στην Riot… Εδώ ότι και να πείς είναι λίγο… Το πουστριλίκι που πέφτει σε κάθε παιχνίδι, κάνει το γήπεδο σε ημέρα ντέρμπι να φαίνεται εκκλησία. Όποιος θέλει φεύγει όποτε θέλει από το παιχνίδι και μένεις 4 εναντίον 5, ή και 3 καμία φορά. Το support τους έχει, ότι σχέση θα μπορούσε να έχει ένας μπακλαβάς μέσα σε Ιχθυοπωλέιο…καμία. Όσες φορές και να προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί τους, η απάντηση είναι ότι υπάρχει αυτοματοποιημένο σύστημα ισοστάθμισης των ομάδων, με σκοπό την καλύτερη λειτουργία των ομάδων.... Μετάφραση «στα αρχίδια μας σας γράφουμε τελείως και πάρε και ένα automated response και τράβα και γαμήσου που σε χάλασε σκατο noobo, που στα promo σου, πήραν 3 Adc τα τρολερόνια που σου ρίξαμε για συμπαίκτες!…).

 Το πρόβλημα μάλλον οφείλεται σε εμάς, που συνεχίζουμε και τα αγοράζουμε τυφλοσούρτη κάθε χρόνο. Πχ έπαιξα φέτος φίφα και το γαμήδι είναι καλύτερο από το pro… παρόλα αυτά, σαν μαλάκας, από σπάσιμο και μόνο πήρα το pro… είμαι κολλημένος στις γαμάτες εκδόσεις πριν από 6-7 χρόνια που έβγαζαν γαμάτα ποδοσφαιράκια, που επιλέγω να αγνοήσω το πασιφανές. Είναι για τα πανηγύρια και επιμένω να ψάχνω να βρω κάτι καλό για να υποστηρίζω τη βλακεία που με δέρνει…

Μακάρι να έβγαιναν παιχνίδια όπως παλιά... Single player adventure και τα μυαλά στα blender…από αυτά που θα καθόσουν και μισή ώρα για να βγεις από ένα δωμάτιο με γρίφους και θα έπαιρνες και 2-3 τηλέφωνα για να ρωτήσεις κάνα φίλο αν το πέρασε και πώς. Αυτές οι μέρες έχουν φύγει πλέον χωρίς γυρισμό και απλά θα πληρώνουμε 50άρικα, σε όποιον έχει πετύχει πιο πολύ το σπυρί του Μέσσι στην φάτσα, ή την πιτυρίδα του Ρονάλντο στο ποδοσφαιράκι σε λίγα χρόνια… Κρίμα.

                                                                                                                                   Γ.Στρ

Φυλακές... "Did the crime...now just let me do the fucking time..."

 Δυστυχώς οι κρατούμενοι στο νοσοκομείο στις  φυλακές Κορυδαλλού αποφάσισαν απεργία πείνας και την μη αποδοχή φαρμακευτικής αγωγής, καθώς όπως υποστηρίζουν, το νέο νομοσχέδιο είναι χειρότερο από το προηγούμενο και η κατάσταση, θα γίνει τρεις χειρότερη για τους φυλακισμένους.

Η έννοια της φυλακής γενικότερα, είναι πολύ μπερδεμένη. Τι εννοώ. Αν κάποιος πειράξει εσένα ή δικό σου άτομο τότε βιάζεσαι να πεις, –Να σαπίσει στην φυλακή ρε ο πούστης… Αν είναι δικό σου άτομο το οποίο έκανε το «έγκλημα», τότε καταδικάζεις το άδικο νομοθετικό σύστημα που τον καταδίκασε, σε αυτά τα σύγχρονα κολαστήρια, που ονομάζονται φυλακές, και λες, –Τον πούστη τον δικαστή, έξι χρόνια έφαγε ο Μήτσος άδικα…

   Κατά καιρούς, αρκετοί έχουν μιλήσει για τις φυλακές και τις συνθήκες μέσα σε αυτές. Έχει τύχει να γνωρίσω στη ζωή μου κόσμο, που έχει κάνει φυλακή και πραγματικά δεν μπορώ να πω το τι γίνεται εκεί μέσα…Όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά γιατί δεν θα με πιστέψει κανένας…

Θυμάμαι μία εκπομπή του Σταύρου του Θεοδωράκη στις φυλακές Αυλώνας το 2011 στις φυλακές ανηλίκων. Τότε είχα κάτσει και είχα σκεφτεί, για τα παλληκάρια που ήταν μέσα 16-17 χρονών, ότι θα αποφυλακιστούν μεγαλύτεροι από εμένα… Στη συνέχεια ο Μάκης ο Τριανταφυλλόπουλος, είχε αποκαλύψει σε εκπομπή του, ότι υπήρχαν επιτηδευμένες ερωτήσεις και απαντήσεις που έκανε ο Θεοδωράκης, σε ένα από τους κρατούμενους, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα…η μήπως όχι? Έ κύριε Θεοδωράκη? Εσείς που τώρα είσαστε αρχηγός κόμματος και αντιπολίτευση, τι κάνατε ακριβώς κάνατε μέχρι τώρα, για αυτά τα παιδιά, που τότε στεναχωριόσασταν στην εκπομπή σας? Το σακίδιο αντικαταστάθηκε με χαρτοφύλακα μήπως? Και οι μπάλες με τρύπα?Έτοιμος για μπιλιάρδο είσαι…Η στέκα σου λείπει…

Οι φυλακές, ονομάζονται σωφρονιστικά ιδρύματα. Κοινώς ο σκοπός τους είναι, να αναλογιστείς το λάθος που έκανες ως πολίτης και μέσα στην διάρκεια της ποινής σου, να βγεις καλύτερος άνθρωπος. Αυτό δυστυχώς όχι δεν γίνεται αλλά το αντίθετο. Μπαίνεις διαρρήκτης και βγαίνεις επαγγελματίας ληστής τραπεζών, με μεταπτυχιακό σε συμβόλαια θανάτου… Κοινώς, είναι το μεγαλύτερο σχολείο hard core εκπαίδευσης εγκληματιών…

Το 2012, ο πρώην αρχιφύλακας κύριος Αραβαντινός, είχε τεθεί αντιμέτωπος με την δικαιοσύνη, όταν είχε κάνει έξω από τα ψυχιατρεία των φυλακών Κορυδαλλού, Πισίνα και bbq, με την δικαιολογία ότι ήταν για να το βλέπουν οι κρατούμενοι(που ήταν μέσα από τα κάγκελα) και για να μαζεύονται οι φύλακες για κάποια Τσικνοπεμπτη… Είχαν γελάσει και οι πέτρες τότε… Πισίνα και bbq, για να τα ΒΛΕΠΟΥΝ οι κρατούμενοι και να τους ανεβαίνει η διάθεση…

2007 φυλακή του Μαλανδρίνου. Ο κρατούμενος Γιάννης Δημητράκης ξυλοκοπείται σοβαρά και αναίτια από τους φύλακες, γιατί ήταν αναρχικός… Αποτέλεσμα, επεισόδια στις φυλακές Πάτρας, Κορυδαλλού, Ναυπλίου, Κέρκυρας, Κομοτηνής, Τρικάλων και Λάρισας…

Εκεί τουλάχιστον ο ένας πραγματικά νοιάζεται για τον άλλο σε τέτοια θέματα και υπάρχει συσπείρωση. Στον έξω κόσμο, θα τον είχαν χεσμένο και θα κανόνιζαν απλά σε ποια μπουζούκια θα πάνε το βράδυ…

Γενικότερα το θέμα των φυλακών είναι από τα σημαντικότερα και πρέπει να δοθεί δέουσα προσοχή από την Κυβέρνηση και όλους τους αρμόδιους φορείς. Οι άνθρωποι αυτοί εκεί μέσα είναι άνθρωποι και όχι ζώα… Καιρός να τους συμπεριφερθεί η πολιτεία έτσι και να τους δώσει βασικά πράγματα για τις ανάγκες τους. Μία μόρφωση, φάρμακα, βοήθεια επανένταξης στην λήξη της ποινής…αυτά.

                                                                                                                    Γ.Στρ